Το κομμάτι του ξύλου κόπηκε ακολουθώντας τα παραδοσιακά/λαογραφικά στοιχεία όπως μας μεταφέρονται από τα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας, που αφορούν την κοπή της ξυλείας στην λίγωση της σελήνης και την σχεδόν τρίμηνη αφύγρανση της, που συνοδεύτηκε με φυσικές μεθόδους επεξεργασίας. Στην συνέχεια σκίστηκε και πελεκήθηκε δια χειρός, λειάνθηκε και στο τέλος όταν απέκτησε τις καμπύλες του σκυθικού, μετά από πολλαπλά βυθίσματα σε καυτό νερό, έγιναν και οι σχετικές εργασίες για την προστασία του με την χρήση φυσικών ελαίων και κεριών.

Ξεκινώντας την διαδικασία στην παρούσα σελίδα φιλοξενούμε την διαδικασία παρασκευής ενος τόξου ελληνοσκυθικής γεωμετρίας από Τύφα (Ψαθί) βούρλο/καλάμι, ένα μονοκοτυλήδονο φυτό του γένους γιούγκος (Juncus) και της οικογένειας των γιουγκιδών μέχρι να ολοκληρωθεί σύντομα χρονικά και η ετοιαμσία του ξύλινου στέλεχους από ίταμο.

Υπάρχουν περίπου 2000 είδη που φυτρώνουν σε βαλτώδη εδάφη της εύκρατης ζώνης. Είναι φυτά ποώδη, με βλαστό κυλινδρικό απλό και φύλλα λεπτά και σωληνοειδή που μοιάζουν με το βλαστό. Στην Ελλάδα φυτρώνουν περίπου 18 είδη. Το βούρλο χρησιμοποιείται ευρύτατα στην καλαθοπλεκτική και τη χειροτεχνία από αρχαιοτάτων χρόνων ενώ στην περίπτωσή μας και στην κατασκευή τόξων και πολλές φορές και του κυρίως σώματος του βέλους. Έτσι λοιπόν από το κάμματι του βούρλου μας υπολογίσαμε το κέντρο του και δώσαμε πλέον τα σημεία που θα χρειατούν για να δημιουργηθεί η λαβή (Φώτο 1 και 2).

(Φώτο 1)

(Φώτο 2)
Η κοπή του έγινε με μικρή πέλεκη βασιζόμενοι σε αντίστοιχες ερυθρόμορφες σκηνές που φέρουν τους σκύθους τοξότες να κρατούν και μια μικρή πέλεκη πάντα μαζί τους, (Φώτο 3α και β). Η οποία εννοίοτε ήταν και μέρος του οπλισμού τους βασιζόμενοι σε αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποίθηκαν σε Ρωσία, Ουκρανία, Καζακστάν, {Issyk (Akishev 1978), South Tagisken (Tolstov & Itina 1966), Uigarak (Vishnevskaya 1973) and others in Kazakhstan (Akishev 1983), Pazyryk in the Altai (Rudenko 1960), and Arzhan in Tuva (Griaznov 1980) } και ακόμα περισσότερο τους τάφους των πολεμιστών στην Ουκρανική περιοχή Gladkovscina όπου διασώθηκε ή εξάρτηση ενός ολόκληρου Σκύθου πολεμιστή του 5ου αιώνα π.Χ. και έγινε πλέον η αρχαιολογική σύνδεση με τις ερυθρόμορφες αναπαραστάσεις τους, (Φώτο 4 και 5). Βέβαια δεν θα σταθούμε τόσο στον οπλισμό και ενδυμασία του όσο στο τόξο του και τις λοιπές λεπτομέρειες αυτου. Ακολουθούν και σχετικά βίντεο με την διαδικασία πελέκησης.


(Φώτο 3α)

(Φώτο 3β)

(Φώτο 4)

(Φώτο 5)




Δώθηκε προσοχή στο να ακολουθούμε την φορά των ινών του ξύλου μας και να πελεκήσουμε προσπαθώντας να κρατήσουμε τις αναλογίες σε όλο το μήκος του μιας και το καλάμι παρουσιάζει πάντα ανομιομορφίες λόγβ της μη ομαλής ανάπτυξής του. Έτσι με τον τρόπο αυτό διορθώνονταν οι ατέλειες του και τελειοποιούνταν οι φυσικές καμπύλες του, (Φώτο 6 και 7).

(Φώτο 6)

(Φώτο 7)
Στην περίπτωση του καλαμιού μας, ή νέα επιφάνεια, η σάρκα του θα αποτελούσε την εξωτερική επιφάνεια μιας και πιο ελαστική ενώ η επιδερμική μη κατεργασμένη πλευρά του θα αποτελούσε την εσωτερική του μεριά. Αυτό βασιζόμενοι σε σύγχρονες αρχαιολογικές ανακαλύψεις και μελέτες που αφορούν την αποτελεσματικότητα των διαφορετικών φυσικών ινών του ξύλου τόσο κατά την διάρκεια της έκτασης όσο και στον εξφεντονισμό του βέλους. (Φώτο 8 και 9)


(Φώτο 8)

(Φώτο 9)
Πλέον ακολούθησαν αντιδιαμετρικές κινήσεις για τον πελέκισμα της λαβής, με μικρό μαχαίρι ολοκληρώθηκαν οι λεπρομέρειες της γεομετρίας των κεράτων και λειάνθηκαν ολες οι επιφάνειες μας με πέτρα, Φώτο 10 και 11 (ή με γυαλόχαρτο για τους πιο σύγχρονους).


(Φώτο 10)

(Φώτο 11)



Πιο συγκεκριμένα με τα βυθίσματα στο καυτό νερό, οι πρόγονοί μας κατάφερναν να προστατεύσουν μόνιμα το ξύλο από τα παράσιτα του ενώ ταυτόχρονα οι ίνες του μαλάκωναν και μπορούσαν εύκολα να δώσουν νέο σχήμα ή να διορθώσουν την φυσική κατάσταση της ξυλείας κατ’ επιλογή. (Φώτο 12 και 13)

(Φώτο 12)
(Φώτο 13)


Έγινε μετά στη συνέχεια η προσπάθεια το τόξο μας όσο άκόμα ήταν θερμό και υγρό να τοποθετηθεί σε σχετικό "καλούπι" για να μπορέσουμε να του δώσουμε τις απαραίτητες καμπύλες για να έχει πλέον την σκυθική του γεωμετρία. Οπου και παρέμεινε δεμένο για περίπου μία μέρα για να στεγνώσει καλά και να "κλειδώσουν" οι ίνες του στην νέα τους μορφή. (Φώτο 14, και 15)
(Φώτο 14)
(Φώτο 15)